فاضل نظری : از باغ می برند چراغانیت کنندتا کاج جشن های زمستانیت کنند پوشانده اند صبح تو را ابرهای تارتنها به این بهانه که بارانی ات کنند یوسف به این رها شدن ازچاه دل مبنداین بار می برند که زندانی ات کنند ای گل گمان مبر به شب جشن می رویشاید به خاک مرده ای ارزانیت کنند یک نقطه بیش فرق رجیم و رحیم نیستاز نقطه ای بترس که شیطانی ات کنند آب طلب نکرده همیشه مراد نیست گاهی بهانه ایست که قربانی ات کنند

ممکن است مردم و کسبه و صاحبان مغازهها و کارگاهها را تخلیه کرده باشند، اما آتشنشانها حتما توی ساختمان بودهاند. وقتی چنین ساختمانی آتش گرفته باشد و حتی ساعتها بعد از آنکه آتش مهار شود، آتشنشانها باید توی ساختمان باشند تا به اصطلاح خودشان لکهگیری کنند و همهجا را وارسی کنند و ایمنسازی کنند.شبکه خبر مرتب هشدار میدهد و از مردم درخواست میکند به محل نزدیک نشوند و عملیات نجات و امداد را فلج نکنند، اما هنوز حرفی از مرگومیر نیست، هرچند دقیقه دوباره فروریختن ساختمان پلاسکو را از زاویههای مختلف نمایش میدهند و هر بار بیشتر برایم معلوم میشود که نمیشود آتشنشانها شهید نداده باشند. 9 سال پیش وقتی ساختن سری اول سریال 125 به من پیشنهاد شد، فوری قبول کردم. میدانستم ساختن سریالی راجع به آتشنشانها خیلی خوش میگذرد و خیلی ماجرا و تجربه همراه خواهد داشت، اما دیدم از آن که فکر میکردم پرماجراتر بود و خوشتر گذشت. پیشتولید که شروع شد هر هفته میرفتیم توی یک ایستگاه آتشنشانی برای تحقیق و آشنا شدن با زندگی آتشنشانها و کمکم یاد گرفتیم که از میله فرود لیز بخوریم و پایین برویم و توی سبد نردبانهای بلند سوار شویم و بالا برویم و یاد گرفتیم چطور توی تاریکی بدویم (البته با کلاه ایمنی!) و چطور توی دود غلیظ که آدم جلوی پایش را نمیبیند، بدویم و یاد گرفتیم لوله آب چقدر فشار دارد و چطور یکهو

صبح آمد دفتر اين زندگي را باز كن
زيستن را با سلام تازهاي آغاز كن
روشن و شفاف باش و بي تخلف همچو روز
با نواي مهرباني عاشقي را ساز كن
با محبت آشتي كن همزباني پيشه ساز
قلب خود را با صفاي همدلي دمساز كن
گل بخند و گل شنو در گلشن اين بوستان
غنچههاي لحظهها را با نوازش ناز كن
روز تازه
فكر تازه
راه تازه پيش گير
عاشقي را با كلام تازهاي آواز كن
بگذر از امواج منفي همچو طوفان خزر
سمت و سوي ساحل آرام دل پرواز كن.